امامت و رهبری، حاکمان زمان

افشاء اسرار شیعیان زمان ائمه

ناتوانی شیعیان در پوشاندن و حفظ اسرار، و اینکه برنامهی خود را فاش [ صفحه ۱۲] و مسائلشان را به صورت علنی و بیپرده مطرح ساختند، نه تنها فرصت را از کف شیعیان و ائمه (علیهمالسلام) ربود، بلکه خلفای عباسی را متوجه حقیقت آنچه میگذشت نمود و آنان به میزان برد تاثیر فکر ائمه (علیهمالسلام) در میان مردم واقف شدند… و آنگاه: «نه تنها مراقبت و کنترل حرکات شیعیان، بخصوص امامان شیعه را شروع کردند، بلکه ائمه (علیهمالسلام) و بسیاری از شیعیان ایشان، به دست آنان (خلفای عباسی)، به مصائب و سختیهای گوناگون گرفتار شدند. عرصه را بر امام صادق (علیهالسلام) بسیار تنگ کردند و پس از آن حضرت امام کاظم (علیه الصلاه و السلام) را در زندانهای خود محبوس ساختند. به برپایی مجالس بحث و مناظره اقدام کردند [۵] و به شرکت در این گونه محافل تشویق نمودند تا میزان تاثیر افکار شیعی را در سطح عمومی بدانند… و هر گاه متوجه رشد و پیشرفتی در تاثیر آن افکار میشدند، با بدرفتاری با امام کاظم (علیهالسلام) در زندانها، عکسالعمل نشان میدادند. و آن امام بزرگوار همچنان از زندانی به زندان دیگر و از رنجی به رنج دیگر منتقل میشد. در پارهای روایات میبینیم که آن حضرت به این خاطر که وضع دشوار و خطرناک است، هشام را از پرداختن به بحث و مناظره نهی میفرماید. [۶] . در اینجا کفایت میکند که برای نشان دادن میزان وحشت دستگاه حکومت عباسی از تاثیر اندیشهی امام (علیهالسلام) در مردم، اشاره کنیم که: یحیی بن خالد، به هارونالرشید میگوید: «او (امام کاظم علیهالسلام) دلهای پیروان عباسیان را تباه و فاسد نموده و علیه آنان [ صفحه ۱۳] برگردانده است». [۷] .
برگرفته از کتاب نگاهی به زندگانی سیاسی امام جواد (ع)نوشته آقای علامه سید جعفر مرتضی عاملی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *