زیارت نامه و ادعیه

حرز امام جواد

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله رب العالمین، یا نور یا برهان یا مبین و یا منیر،یا رب اکفنی الشرور و آفات الدهور و اسالک النجاه یوم ینفخ فی الصور. [۴۲۸] . همان گونه که پیشتر گفته شد: ائمه ی معصومین علیهم السلام نمایندگان الهی در روی زمین هستند و همه ی آن ها از اسماء الحسنی آگاه بوده و اسم اعظم را می دانستند و اعجاز آن ها روی مبانی تصرف و اجازه از استفاده ی اسم اعظم بوده است. از این رو، هر کدام به یک نامی متوسل شده و مصادیق اسمای حسنی را به مردم تعلیم کرده اند. بنابراین، بیشتر دعاهای آن ها از خود پیامبر صلی الله علیه و آله و امیرمومنان علیه السلام تا حضرت سجاد و حضرت عسکری علیهم السلام ادعیه تعلیمی بوده است و گرنه آن ها معصوم بوده و گناهی – نه صغیر و نه کبیر – مرتکب نشده بودند. اما منطق آن ها دعا، استغفار، اذعان و اقرار به لغزش ها بود که از زبان مردم برای حق تعالی می گفتند تا مردم یاد بگیرند و هر نامی اثری خاص دارد که در حفظ و حراست از آفات و عاهات و بلیات، یا دفع هم و غم و یا برآوردن حاجات مفید است. روایت شده: مامون در جنگ های روم در هر پیش آمدی آن حرز را به بازویش [ صفحه ۴۱۷] می بست و تا در بازویش بود، همه جا مظفر و فاتح برمی گشت. علامه طباطبایی رحمه الله درباره ی آن حرز گفته است: و جاء فی الفضه مان کان وعاء لمثل تعویذ و حرز و دعا فقد اتی فیه صحیح من خبر عاضده حرز الجاد المشتهر (المعتبر) از مشهورترین حرزهای ائمه ی دین، حرز امام جواد علیه السلام است که مردم عصر آن حضرت تا امروز همه با طلا، زعفران، مشک و عنبر روی پوست آهوی می نویسند و آن را در لوله سیم خالص حفظ کرده با خود نگاه می دارند و از آفات و بلیات و شرور انس و جن مصون می مانند. این حرز مصونیت از حوادث و سوانح انقلابی را تضمین می کند، ولی باید این نکته را این جا گوشزد نمایم که با اثر وضعی حرز – که مانند آتش – یا آب اثر وضعی دارد – مع ذلک باید عقیده و ایمان به مبدا، معاد، نبوت و ولایت داشت تا از آن استفاده ی کامل نمود، چرا که در قرآن و احادیث مکرر در مکرر در تاثیر این دعاها، حرزها، اذکار و سایر اعمال می فرماید: «شرط قبولی و تاثر کامل برای مومنین و متقین است» که: (إن الله یتقبل من المتقین) [۴۲۹] همچنین صدقات، زکات، احسان، اکرام، صلات، جوایز، ادعیه و اذکار نیز به شرط تقوی قبول می شود. البته این بیان دلیل بر عدم تاثر، یا سلب اثر وضعی نیست، بلکه از آن جایی که اثبات شی، نفی ماعدی نمی کند، اثر وضعی را خواهد داشت، ولی منظور حقیقی تامین نمی گردد. بنابراین، توسل به سقاخانه، یا نذر سید و امام زاده و سایر امور شبیه به آن وقتی اثر کافی می گذارد که عقیده و ایمان به اصل موضوع داشته باشد و گرنه اثری ندارد. در هر حال، عقیده به حرز، ادعیه و اذکار برای خردمندان همه ی ادیان غیر قابل انکار [ صفحه ۴۱۸] است و تاثیر آن وقتی است که این عوامل را وسیله ی قرب به حق بشناسند، تا از مصونیت آن بهره مند گردند.
برگرفته از کتاب زندگانی حضرت امام محمد تقی جوادالائمه نوشته آقای حسین عماد زاده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *